Erik Braam’s Weblog

Vandaag ontmoeten we in Jakarta Husnul, de zus van Ron (Javaanse vriend van ons die sinds kort in Nederland woont). Husnul studeert Informatica aan de Borobudur University in Jakarta. Overigens heeft Jakarta, met veel andere steden in Indonesië, meerdere universiteiten. We hebben om 9:30 uur in de lobby van ons hotel afgesproken. Husnul heeft nog een vriendin meegenomen want ze blijkt een beetje verlegen te zijn. Beide dames (begin twintig) lachen zich een deuk als ze ons zien. Haar broer had natuurlijk verteld dat ik een kaal hoofd heb, tja dat kon niet missen. Als we ons treinkaartje laten zien met vertrektijd 13:50 uur, blijkt dat we ons toch een beetje moeten haasten. Niet dat ze een druk programma op de universiteit hebben, maar het verkeer kan goed tegenzitten en we willen de trein niet missen.

Laat ik eerst even wat vertellen over het verkeer in Jakarta: ze hadden ons gewaarschuwd geen auto te huren, dat kon wel eens problemen opleveren. Nou, dat is zacht uitgedrukt! Zoals jullie waarschijnlijk wel weten mag ik graag autorijden. Maar hier in Jakarta is er geen haar op mijn hoofd (oké, dat zijn er niet zoveel) die er aan denkt zelf achter het stuur te kruipen. Wat chaotisch gaat het er hier aan toe. Ik denk dat de toeter het meest gebruikte onderdeel aan een auto is. Ongelooflijk dat aan alle auto’s nog beide buitenspiegels zitten, zo krap rijden ze hier naast elkaar. Verder denk ik dat je in Parijs meer auto’s met deuken aantreft dan hier. Hoe doen ze het..?

Na de maandagochtendspits getrotseerd te hebben (of staan hier altijd files?), komen we aan op de universiteit. Aangezien we onze rugzakken bij ons hebben, hebben we nogal wat bekijks. Na eerst onder een afdakje wat gegeten te hebben, krijgen we een rondleiding. We zien Husnul’s leslokaal en het computerlokaal. Moderne computers, maar nog geen flatpanels. Ook nemen we een kijkje in de bibliotheek. Aan boeken geen gebrek. Erg leuk om dit eens van dichtbij te bekijken. Als toerist kom je niet snel aan dergelijke zaken toe.

Na afscheid genomen te hebben (Husnul gaat niet mee met ons naar haar ouders want ze heeft de volgende ochtend een examen), hebben we toch nog wel wat tijd over op het treinstation. We proberen nog het derde treinkaartje (dat voor Husnul) te verkopen, maar als we naar een stekje achteraf worden gelokt laten we dat maar lekker zitten. We hebben tickets voor de Eksekutif-klasse, de meest luxe klasse met airco. Niet verkeerd, want we moeten toch een paar uur in de trein zitten.

We zijn zo benieuwd waar we terechtkomen, want we worden in Cirebon opgepikt door de ouders van Ron en we weten dat die ouders geen Engels spreken. Maar we hoeven ons daar geen zorgen om te maken als blijkt dat er maar liefst 5 mensen op ons staan te wachten, waaronder een Engelssprekende gids en een 16-jarig nichtje van Ron die ook goed Engels spreekt. Met een grote auto rijden we naar Majalengka, ongeveer 40 kilometer verderop waar de ouders van Ron wonen. Ron’s vader komt erg vriendelijk over (net als de rest van de familie overigens), maar moeder slaat alles. Als ze ons ziet barst ze spontaan in huilen uit, ze mist haar zoon natuurlijk ook heel erg. Het is echt schattig om te zien hoe ze, met haar hand op de knie van Mirjam, hele verhalen ophangt waar we natuurlijk geen woord van verstaan. Gelukkig wordt alles keurig vertaald.

De familie woont in een schattig huisje, met ernaast een groot kippenhok want dat is de inkomstenbron van de familie. Ze staan namelijk met kippen op de plaatselijke markt. Je zou kunnen stellen dat we het gevaar nogal opzoeken: overnachten bij moslims en wonen naast de kippen, maar we hebben echt niets te vrezen. Moeder zorgt ervoor dat we goed te eten krijgen (we moeten van alles proberen, ook veel vruchten die in de eigen tuin groeien). Op ons slaapkamertje is geen airco, maar dan hebben we ook geen lawaai van zo’n apparaat (ze zijn wel handig, maar ik kan er niet van slapen). Een douche moeten we eveneens ontberen, ze hebben alleen een grote bak met water waar we met een kommetje water uit scheppen. ’t Is even wennen, maar al snel weet je niet beter.

Uiteraard moeten er foto’s gemaakt worden, want dit is uniek. Bovendien kunnen we straks Ron laten zien hoe het met zijn ouders gaat. Al pratend wordt het laat, maar dat hebben we eigenlijk pas de volgende ochtend in de gaten: het leven begint hier veel vroeger dan bij ons. Als we ons een beetje naar het leven hier willen richten, moeten we om 6:00 uur opstaan en gaan we tegen tienen naar bed. Tot zover de eerste drie dagen: foto’s en de rest van de verhalen volgen snel.

Na nog net op tijd het ontbijt meegepikt te hebben, zijn we weer het bed ingedoken om nog wat bij te slapen. We hebben de afgelopen weken voor de vakantie allebei hard gewerkt en dat kunnen we nu goed merken. Begin van de middag zijn we dan zover dat we de stad in kunnen. Nu met een echte taxi: starttarief 5.000 Roepia (iets van 45 eurocent) en voor nog geen twee Euro staan we op het Gambir Station om ons treinkaartje naar onze volgende bestemming te kopen. Iedereen is erg behulpzaam, zelfs de politieagent laat ons zien hoe we een formulier moeten invullen om aan de kaartjes te komen. Glimlachende mensen overal waar je kijkt (of lachen ze nog steeds om mijn kale hoofd?).

We nemen weer een taxi, nu naar het oude centrum van Jakarta. Daar stuiten we op een aardige vent die goed Nederlands spreekt, dat heeft ie van zijn opa geleerd. Hij neemt ons een beetje op sleeptouw en laat ons leuke stekjes zien. We zijn nog een beetje huiverig vanwege onze slechte ervaring met de taxi op het vliegveld, maar deze meneer is anders. Hij laat ons de lokale markt zien en ook zijn eigen huis en familie, en wil ons in een bootje laten stappen om naar de echte haven te gaan. Maar we hebben sterke twijfels bij de kwaliteit van de boot en gaan niet op zijn aanbod in. We willen niet in de eerste de beste haven stranden…

Lopend langs drukke straten (jeetje, wat went dat snel), lopen we richting het moderne centrum. In een warenhuis kopen we een lekkere versgeperste jus d’orange, al moeten we wel aangeven dat we die puur willen, anders gooien ze er water bij. Na flink wat kilometers geslenterd te hebben, gaan we op zoek naar een restaurant. Daarbij lopen we nog tegen een bruiloft aan. Nieuwsgierig als we zijn (iedereen blijft lachen), staan we uiteindelijk op een zeer fraaie binnenplaats met ongelooflijk veel mensen, een uitgebreid buffet en een band met zangeres. Dit net getrouwde echtpaar moet wel rijk zijn… Ondanks dat we honger hebben proberen we ons niet tussen de rij bij het buffet te wurmen. Ons uiterlijk en kleding zorgt er helaas voor dat we niet kunnen opgaan in de rest van de gasten.

In het restaurant dat onze goedkeuring kan wegdragen blijken ze geen menukaart te hebben! Op zich niet vreemd als je bedenkt dat het hier gebruikelijk is om alle gerechten op borden op je tafel te serveren zodat je zelf een keuze kunt maken (soort van zittend buffet, haha). Dat wat je niet eet hoef je niet af te rekenen en gaat… terug in de pan! Het blijft wennen allemaal…

De reis verliep voorspoedig (wat een tweetal goede films in het vliegtuig al niet kunnen doen, dat geluk moet je maar hebben). Een tussenstop in Kuala Lumpur (en ik maar denken dat we rechtstreeks op Jakarta zouden vliegen). Maar zoveel kerosine is er niet aan boord, dus moeten wel landen om bij te tanken. Dan, na een probleemloze doorgang bij de douane, op het vliegveld van Jakarta eerst maar eens geld pinnen. Dat was nog even spannend, want pas de vierde automaat deed wat wij wilden: de gleuf openen met Roepia’s. Duidelijk is dus dat niet alle automaten het Cirrus/Maestro protocol accepteren! We worden overigens ook meteen geconfronteerd met de temperatuur: 30 graden en het voelt behoorlijk klam aan allemaal.

Na een veel te duur betaalde taxi (we hadden nog zo gevraagd of hij een meter in de auto had, ja, ja, die had ie, maar dat bleek uiteindelijk gewoon de kilometerteller te zijn…), komen we aan in een zeer luxe maar betaalbaar hotel: 4 sterren voor 40 dollar per nacht. Aan het eind van de vakantie zal blijken dat dit ons duurste hotel in Indonesië is. Op de 17e verdieping maken we nog mooie foto’s van het geweldige uitzicht.

Inmiddels is het al avond geworden en om toch nog wat van de stad te zien, besluiten we een stukje rond het hotel te gaan lopen. Nou, dat is al een ervaring op zich: iedereen kijkt me lachend aan vanwege mijn kale hoofd, dat kennen ze hier niet. Aan de rand van de drukke straat staan allerlei stalletjes met etenswaren, flessen water, beltegoedkaarten en andere primaire zaken. Omdat het verkeer maar voorbij blijft razen, lijkt het ons geen goed idee iets van het eten te proberen vanwege de uitlaatgassen. Bovendien wordt er met primitieve middelen gekookt èn afgewassen (zag je die rat daar wegschieten?). We schrikken eerlijk gezegd behoorlijk van de omstandigheden waaronder mensen hier leven. Je kunt het een cultuurshock noemen.